Το έθιμο της Ειρεσιώνης έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα και συγκεκριμένα στην κλασική Αθήνα. Η ονομασία προέρχεται από τη λέξη εἶρος που σημαίνει μαλλί προβάτου.
Η Ειρεσιώνη ήταν ένα κλαδί ελιάς (κότινος) ή δάφνης, το οποίο το στόλιζαν με διάφορες κορδέλες από λευκό και κόκκινο μαλλί και διάφορους καρπούς, όπως σύκα, αμύγδαλα, κάστανα, καρύδια και δημητριακά. Επίσης, στο κλαδί κρεμούσαν μικρά μπουκαλάκια με κρασί και λάδι, βαζάκια με μέλι και μικρές σφαίρες από μέταλλο, οι οποίες παρίσταναν τον Ήλιο και τη Σελήνη.
Το εντυπωσιακό αποτέλεσμα προσομοίαζε με το σημερινό χριστουγεννιάτικο δέντρο. Το κρατούσαν αγόρια και το περιέφεραν στους δρόμους της Αθήνας τραγουδώντας τις καλένδες (κάλαντα) από σπίτι σε σπίτι. Έλεγαν ευχές στους σπιτονοικοκύρηδες και εκείνοι με τη σειρά τους έδιναν στα αγόρια κάποιο κέρασμα. Στο τέλος, όταν επέστρεφαν στο σπίτι τους, κρεμούσαν την Ειρεσιώνη πάνω από την εξώπορτα, η οποία έμενα εκεί για ένα ολόκληρο έτος μέχρι να κρεμάσουν την επόμενη.
Το έθιμο αυτό ήταν μία ευχαριστία για τη γονιμότητα της χρονιάς που πέρασε αλλά και μία παράκληση για ευφορία το επόμενο έτος. Με το κλαδί του δέντρου οι άνθρωποι ευχαριστούσαν τον θεό Απόλλωνα για την καλή σοδειά του καλοκαιριού και «ικέτευαν» για μια καλή επόμενη σοδειά. Άλλη ονομασία της Ειρεσιώνης ήταν η Ικετηρία (από το ρήμα ικετεύω).
Οι μαθητές της Δ΄ τάξης έφτιαξαν την Ειρεσιώνη τους και είπαν τις καλένδες στους υπόλοιπους μαθητές και εκπαιδευτικούς τους σχολείου. Αναβίωσαν το έθιμο στο πλαίσιο του μαθήματος της Ιστορίας και έδωσαν σε όλους την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με αυτό, αφού όπως φαίνεται εκεί έχουν τη ρίζα τους πολλά από τα μεταγενέστερα έθιμα.
